Karşı Komşumun Söylediği

O gece hepimiz karakola gittik. İdil belgelerini teslim etti. Annemle babam bildiklerini anlattı. Ben de öğrendiğim her şeyi ifade ettim.

Sonraki haftalar kolay geçmedi. Resmî kayıtlar incelendi, eski hastane çalışanları dinlendi. Yapılan DNA testi İdil'in biyolojik annem olduğunu doğruladı. Savaş hakkında belge sahteciliği ve tehdit iddialarıyla soruşturma açıldı; şirket kayıtları da ayrıca incelemeye alındı. Her sorunun cevabını hemen alamadık. Ama artık hiçbirimiz susmuyorduk.

Soruşturma sırasında hiç beklemediğimiz bir ayrıntı daha ortaya çıktı. Hastanede çalışmış emekli hemşire Rüçhan Hanım, yıllardır sakladığı bir not defterini getirdi. Defterde doğduğum geceye ait oda numarası, saati ve üzeri çizilmiş bir hasta adı vardı. İdil o sayfayı görünce ağzını kapattı. “O gün bana bebeğimi son kez göstereceklerini söylemişlerdi,” diye fısıldadı. “Sonra kimse gelmedi.”Rüçhan Hanım başını eğdi. “Ben yeni başlamıştım. Bana evrakları teslim etmemi söylediler. Yanlış bir şey olduğunu sezdim ama işimi kaybetmekten korktum. Susarak kimleri yaraladığımı ancak yıllar sonra anladım.”Onu dinlerken ilk kez meselenin yalnızca benim kimliğim olmadığını fark ettim. Bir insanın korkusu, başka birinin bütün çocukluğuna uzanabiliyordu. Rüçhan Hanım'ın özrünü duydum ama hemen affedebileceğimi söylemedim. Yine de ifade vermeyi kabul etmesi, dosyanın ilerlemesine yardım etti.Babam o gün eve dönerken arabayı sahil yoluna çekti. Bir süre denizi seyrettik. “Sana ilk bisikletini aldığım günü hatırlıyor musun?” diye sordu. Başımı salladım. “Düşmüştün. Dizini kanatmıştın. Sonra yeniden binmiştin. Ben babalığın o anda ne olduğunu anladım. Şimdi senden baban olduğuma inanmanı istemiyorum. Sadece bundan sonra yalan söylemeden yanında durmama izin ver.”