Karşı Komşumun Söylediği

Sanki zemin ayaklarımın altından çekildi.

Belgeyi defalarca okudum. Sahte miydi? Hastanede yapılmış bir hata mıydı? Yoksa hayatım boyunca annem sandığım kişi başka biri miydi?Saat sekize beş kala merdivenlere yöneldim. Asansörü kullanmadım. Çatı katındaki deponun kapısı aralıktı. İçeriden boğuk bir konuşma geliyordu.

“Artık saklayamayız,” diyordu İdil.

Bir erkek sesi karşılık verdi:

“Bana verdiğin sözü unutma. Dosya ortaya çıkarsa hepimiz mahvoluruz.”Kapıyı ittiğimde karşımdaki adamı gördüm. Babamın yıllardır en yakın arkadaşı olarak bildiğim, her bayram soframıza oturan avukat Savaş Bey'di.Savaş beni görünce sustu. Elindeki kahverengi dosyayı ceketinin arkasına saklamaya çalıştı.

“Senin burada ne işin var?” diye çıkıştı.

“Benim hakkımda konuştuğunuz belli. Dosyayı verin.”

“Gençsin, anlamadığın konulara karışma.”İdil araya girdi. “Yeter artık, Savaş. Bir çocuğun hayatını ikinci kez çalamazsın.”Adamın yüzündeki ifade değişti. İdil'in kolunu yakalamaya uzandığında aralarına girdim.

“Dokunmayın ona!”

Savaş geri çekildi. Dosyayı yere fırlatıp kapıya yöneldi. Merdivenlerden inerken yalnızca şunu söyledi:

“Bunun bedelini annenle baban ödeyecek.”