Beş Yıl Önce Kocamı ve Üç Oğlumu Kaybettim

Kocam ve üç oğlum, çıktıkları erkekler gezisinden fırtınanın ardından hiç dönmedi. Beş yıl sonra en küçük kızım gece yarısı beni uyandırdı, elime gizlenmiş bir not tutuşturdu ve fısıldadı: “Anne, o gün gerçekte ne olduğunu biliyorum. Polis sana yalan söyledi.”

Kocam Selim’le sekiz çocuğumuz vardı: beş kız, üç oğlan.

Oğullarımız yeterince büyüyünce bir gelenek başlatmıştık. Selim onları birkaç günlüğüne şehir dışındaki bir dağ evine götürürdü.

Bu, yalnızca onlara ait bir geziydi.

Fakat beş yıl önce Selim, üç oğlumuzu yine o eve götürdü. Bir daha geri gelmediler.

Fırtınada direksiyon hâkimiyetini kaybettiğini söylediler.

Polis, otomobili ormanda devrilmiş hâlde bulmuştu. Bana kimsenin kurtulamadığını bildirdiler.

Aile dostumuz olan polis memuru Tarık da olay yerine gidenler arasındaydı. Otomobilin yoldan çıkıp yamaçtan defalarca yuvarlandığını, böyle bir kazadan sağ çıkmanın mümkün olmadığını anlattı.

Bir anda bütün hayatım yıkıldı.

Nasıl devam edeceğimi bilmiyordum.

Her gün ağlıyor, bu acının biraz olsun hafifleyip hafiflemeyeceğini düşünüyordum.

Yapabildiğim tek şey, beş kızım için ayakta kalmaya çalışmaktı.

O günü zihnimde defalarca düşündüm. Selim, oğlanları yıllardır aynı dağ evine götürüyordu. Yola çıkmadan önce hava durumuna bakar, depoyu mutlaka doldururdu.

Fırtına geleceğini bilse çocukları o orman yoluna sokar mıydı? Yoksa yıllardır yaptığı kontrolü sadece o gün mü unutmuştu?

Beş yıl geçti. Selim’i ve oğullarımı her gün özlemeye devam ettim.

Son zamanlarda en küçük kızım İnci, babasına ve ağabeylerine ne olduğunu daha sık sormaya başlamıştı.

Olay olduğunda yalnızca altı yaşındaydı. Daha fazlasını öğrenmek istemesini anlıyordum. Ona dürüst davranmaya çalışıyordum ama konuşmak öylesine acı veriyordu ki ayrıntıları anlatamıyordum.

İnci yine de sorularından vazgeçmedi.

Bazen de tam tersini yapıyor, odasına kapanıp eski eşyaların kutularını karıştırıyordu. Nedenini anlayamıyordum.

Dün gece odama geldi ve beni uyandırdı.

Yerimden doğrulup sordum:

“Canım, bir şey mi oldu?”

Sesi titriyordu:

“Anne, bir şey buldum. Babamın küçükken oynadığım oyuncak ayının içine sakladığı bir not. Ayıyı buldum, not içinden düştü.”

Ne olduğunu anlayamıyordum. Yine de sakin kalmaya çalıştım.

“Hangi not, kızım? Ne yazıyor?”

Gözleri doldu.

“Anne, babama ve ağabeylerime gerçekte ne olduğunu biliyorum. Polis sana yalan söyledi. O gün yaşananlar Tarık’ın anlattığı gibi değil…”Anne, babama ve ağabeylerime gerçekte ne olduğunu biliyorum. Polis sana yalan söyledi.”

İnci’nin avucundaki kâğıda uzanırken ellerim titriyordu. Beş yıldır Selim’in sesini yalnızca eski videolardan duyabiliyordum. Şimdi karşımda, oyuncak bir ayının dikişinden çıkan küçük bir not vardı. Harfleri hemen tanıdım. Kocam alışveriş listelerinde bile aynı eğik yazıyı kullanır, noktalı harflerin üzerine küçük çizgiler koyardı. Kâğıtta üç cümle bulunuyordu: “Yolun sonunda mavi kapılı kulübeyi ara. Çocuklar orada güvende olacak. Tarık’ın söylediğine hemen inanma.” Altında bir tarih vardı. Geziye çıktıkları günden iki gün öncesinin tarihi.İnci yatağın kenarına oturdu. Ayının sırtındaki söküğü onarmak istemiş, içindeki astarı kaldırınca notu bulmuştu. “Babam bunu bana neden sakladı?” diye sordu. On bir yaşındaki bir çocuğun omuzlarına böyle bir soru yüklenmemeliydi. Onu yanıma çektim. “Henüz bilmiyoruz,” dedim. “Ama bu kez bildiğimizle bilmediğimizi birbirine karıştırmayacağız.” Kâğıdı fotoğrafladım, temiz bir zarfın içine koydum. Kızlarımı uyandırmadım. Sabah olmadan hiç kimseyi aramadım. İlk defa aceleyle inanmak yerine beklemeyi seçiyordum.Gün doğduğunda en büyük kızım Beril mutfağa geldi. Gece boyunca ağladığımı anlamıştı. Notu gösterince yüzü bembeyaz oldu. “Demek yaşıyorlar,” diye fısıldadı. Bu ihtimal kalbimi yerinden çıkaracak kadar güçlüydü. Fakat elimizdeki kâğıt, beş yıl önce yazılmıştı. Hayatta olduklarını kanıtlamıyordu. Bunu söylemek bana acı verdi. Beril sandalyeye çöktü. Sonra çantasından bir defter çıkardı. “O zaman önce belgeleri bulalım,” dedi. Kardeşlerini korumak için yıllardır taşıdığı sertliğin altında, hâlâ babasını bekleyen bir çocuk vardı.Kazanın dosyasını tuttuğum çekmeceyi açtık. Klasörün arasında cenaze belgeleri, gazete kupürleri ve Tarık’ın verdiği birkaç fotokopi bulunuyordu. O günlerde hiçbir satırı sorgulamamıştım. Şimdi farklı bir ayrıntı gördük. İlk ihbarın saatiyle otomobilin bulunduğu saat arasında dört saat vardı. Raporda bölgede başka yapı bulunmadığı yazıyordu. Oysa Selim’in notu bir kulübeden söz ediyordu. Beril, haritadaki eski orman işletmesini işaretledi. Araştırmayı kendi başımıza yürütmek yerine, başka bir ilçedeki savcılığa başvurmayı önerdiKabul ettim. Bu mesele yalnızca ailemizin acısı değildi.

Başvurumuzu alan görevli, notu tutanakla teslim aldı. Elimizdeki belgeleri incelemesi için bizi bir avukata yönlendirdi. Avukat Esen Hanım, önce bütün dosyanın görülmesi gerektiğini anlattı. “Bu not önemli olabilir,” dedi, “ama size kesin bir sonuç vaat edemem.” O cümle beni şaşırtıcı biçimde rahatlattı. Beş yıl önce herkes kesin konuşmuş, benden yalnızca kabullenmemi istemişti. Şimdi biri gerçeği bulmanın zaman alacağını söylüyordu. Eve döndüğümüzde İnci masaya beş bardak koymuştu. Kardeşleriyle birlikte bekleyecekti. İlk defa bu yükü yalnız taşımadığımı hissettim.


İki gün sonra Tarık telefon etti. Başvurumuzdan haberdar olmuştu. Sesi alışılmadık derecede yumuşaktı. “Eski yaraları açmanın kızlara faydası olmaz,” dedi. Notu nereden bulduğumuzu sordu. Ona ayrıntı vermedim. Görüşmeyi kısa tuttum. Ardından Esen Hanım’a haber verdim. Tarık’ın araması suçlu olduğunu kanıtlamıyordu, fakat beni vazgeçirmeye çalışması kayda geçmeliydi. O gece kapımız çaldığında kalbim hızlandı. Gelen, komşumuzun getirdiği çorbaydı. Yıllardır sıradan bir kapı sesinin bile içimde nasıl bir korku taşıdığını ilk kez fark ettim.


Dosyadaki fotoğraflar incelendiğinde, otomobilin arka koltuklarında çocuklara ait çantaların bulunmadığı görüldü. Bu ayrıntı tek başına hiçbir şeyi çözmüyordu. Fakat soruşturmacılar, eski orman işletmesinin bekçisini buldular. Emekli bekçi Hakkı Bey, fırtına gecesini hatırlıyordu. Selim’in üç çocukla kulübeye sığındığını söylemişti. Sonra bir polis aracı gelmiş, baba tek başına dışarı çıkmıştı. Çocuklar bir süre daha içeride kalmıştı. Bekçi yardım istemek için telsiz ararken elektrik kesilmişti. Döndüğünde kulübe boştu. Bu ifadeyi yıllar önce verdiğini, dosyada bulunmadığını öğrenince şaşırmıştı.Bana haber geldiğinde sofraya ekmek kesiyordum. Bıçağı bıraktım. Çocuklar otomobilde değildi. En azından bekçinin gördüğü anda değillerdi. Beş yıldır zihnimde taşıdığım son görüntü parçalanmıştı. İnci gözlerimin içine baktı. “Demek babam bizi korumaya çalışmış,” dedi. Onu yanıma oturttum. “Öyle görünüyor,” dedim. “Ama daha öğrenmemiz gereken çok şey var.” Umudu söndürmek istemiyordum. Yine de kızlarıma, eksik bir bilgiyi mutluluk gibi sunamazdım. Beril sessizce kardeşlerinin elini tuttu. Hepimiz, aynı odada başka başka ihtimallerle bekliyorduk.


Bir hafta sonra soruşturmacılar beni çağırdı. Tarık görevden uzaklaştırılmış, eski raporların hazırlanması incelenmeye başlanmıştı. Fakat asıl haber başka bir ilçeden gelmişti. Aynı gece sel sularından kurtarılan üç çocuk, kimlikleri belirlenemeden bir hastaneye götürülmüştü. Yanlarındaki kişi onların yakın akrabası olduğunu söylemiş, başka bir soyadı kullanmıştı. Belgelerdeki isimleri duyunca nefesim kesildi. Kocamın yıllardır görüşmediği ağabeyi Vahit’ti. Selim, onun yasa dışı işlerine tanık olmuş, tehdit edildiğini ailesinden gizlemişti. Notu, başına bir şey gelirse bulunabilecek bir işaret olarak saklamıştı.Vahit’in adresine gidildiğinde ev boştu. Fakat komşular, üç gencin yakındaki bir tamirhanede çalıştığını anlattı. Kimlik kayıtları, sağlık dosyaları ve eski fotoğraflar karşılaştırıldı. Bana hemen haber verilmedi; önce çocukların güvenliği sağlandı. Bekleyişin en uzun günü o gündü. Esen Hanım akşam aradığında sesi titriyordu. “Bir görüşme hazırlıyoruz,” dedi. Ne sorduğumu bile hatırlamıyorum. Telefonu kapattığımda dizlerim çözüldü. İnci beni yerde buldu. Korkuyla sarıldı. “Kötü bir şey mi oldu?” dedi. “Henüz bilmiyorum,” diye fısıldadım. “Ama bu kez bir kapı açılıyor.”


Ertesi sabah, bir sosyal hizmet uzmanının odasında bekledim. Kapı açıldığında önce uzun boylu bir delikanlı gördüm. Oğlum Doruk on altı yaşındayken kaybolmuştu; şimdi yirmi bir yaşındaydı. Yüzündeki çocukluk gitmiş, gözlerinin kenarında bildiğim ifade kalmıştı. Ardından Aras ve Efe geldi. Kimse koşmadı. Hepimiz, gerçek olamayacak kadar büyük bir anın içinde donmuştuk. Doruk, “Anne,” dedi. O tek kelimeyle aramızdaki beş yıl çözüldü. Sarıldığımda omuzlarının genişlediğini hissettimÇocuklarım büyümüştü. Ben onların büyüdüğü hiçbir sabahı görememiştim.


Bana anlatılanlar kolay değildi. Vahit, annelerinin de kazada öldüğünü söylemişti. Ellerindeki fotoğrafları almış, onları başka isimlerle yaşamaya zorlamıştı. Tarık’ın yardımıyla bazı kayıtlar değiştirilmişti. Kaçmaya çalıştıklarında kardeşlerini birbirinden ayırmakla tehdit etmişti. Doruk, yıllarca Aras ve Efe’yi korumaya çalışmıştı. Babalarının ise gerçekten öldüğünü söylediler. Selim, çocukları kulübede bıraktıktan sonra tehditleri bildirmek üzere yola çıkmıştı. Ölümünün koşulları ayrıca araştırılıyordu. Oğullarımın dönüşü, kocamın kaybını silmedi. Aynı kalpte hem sevinç hem yas bulunabileceğini o gün öğrendim.Kızlarla buluşmayı bir uzman eşliğinde gerçekleştirdik. İnci, ağabeylerinin karşısına oyuncak ayısıyla çıktı. Efe onu görünce ağlamaya başladı. “Bunu hâlâ saklıyor musun?” diye sordu. İnci ayıyı aralarına koydu. “Sizi o buldu,” dedi. Sonra beş kızım ve üç oğlum birbirlerine sarıldı. Evimiz bir anda eski evimiz olmadı. Yıllar kaybolmuştu; alışkanlıklar değişmiş, bazı korkular kök salmıştı. Birbirimize yaklaşmayı yeniden öğrenmemiz gerekiyordu. Bu yüzden soruların hepsini aynı akşam sormadık. Sofraya oturduk. Sessizce çorba içtik. Bazen iyileşmek, yalnızca aynı masada kalabilmekti.


Aylar boyunca görüşmeler, ifadeler ve uzman desteği devam etti. Tarık ile Vahit hakkındaki süreç yargıya taşındı. Bizim görevimiz hüküm vermek değil, bildiklerimizi dürüstçe anlatmaktı. Oğullarım eğitimlerini tamamlamak için programlara başladı. Doruk ilk kez kendi seçtiği bir işte çalıştı. Aras müzik derslerine döndü. Efe, İnci’nin bisikletini tamir etti. Küçük şeylerdi bunlar; fakat her biri çalınan hayatın geri alınmış bir parçasıydı.Beril bir sabah işe giderken bana gülümsedi. “Artık herkesin annesi olmam gerekmiyor,” dedi. Kızımın omuzlarından yılların yükü iniyordu.


Bir akşam Doruk mutfakta yanıma geldi. Elinde babasının eski termosu vardı. Onu yıllardır kullanmadığımı fark etmişti. “Bunu işe götürsem kızar mısın?” diye sordu. Başımı salladım. Eşyaları saklamakla hatıraları korumanın aynı şey olmadığını o an anladım. Termosu yıkadık, kapağındaki küçük çatlağı birlikte onardık. Ertesi sabah kahvesini içine doldurduğumda, evin içinde tanıdık bir koku dolaştı. Selim dönmemişti; fakat sevdiği küçük alışkanlıklar çocuklarımızın hayatına yeniden karışıyordu.İnci ise bir süre geceleri uyumakta zorlandı. Notu daha önce bulsaydı her şeyin değişeceğine inanıyordu. Ona, bir çocuğun yetişkinlerin sakladığı suçları çözmekle görevli olmadığını söyledim. Bunu yalnızca bir kez söylemek yetmedi. Uzmanımızla birlikte defalarca konuştuk. Sonunda ayısını yatağının başından alıp kitaplığın üzerine koydu. “Artık nöbet tutmasına gerek yok,” dedi. O cümleyi duyunca gözlerim doldu. Kızım, korkunun içinden kendi çocukluğuna dönüyordu.


Aile fotoğrafımızı yeniden çektirmek istediğimizde herkes farklı bir yere oturdu. Kimse eski görüntüyü taklit etmedi. Selim’in fotoğrafını arkamızdaki rafa koyduk. Eksikliğini gizlemeden, varlığını da silmeden yeni bir kare oluşturduk. Fotoğrafı duvara astığım gün, evimizde ilk kez matematik değişti: Kaybettiklerimizi saymak yerine, yan yana durabildiğimiz günleri saymaya başladık. Her yeni gün, kimsenin bizden alamayacağı küçük bir kazanımdı. Birlikte yemek yaptık; konuşmanın da susmanın da güvenli olduğunu anladık.Bahar geldiğinde Selim’in mezarına birlikte gittik. Sekiz çocuğumuz yanımdaydı. İnci notun aslını delil dosyasına teslim etmişti; bir kopyasını ise ayının yanına koymuştu. Mezarın başında, Selim’e çocukların eve döndüğünü söyledim. Rüzgâr ağaçların yapraklarını kıpırdattı. Bir cevap duymadım, bir mucize beklemedim. Yalnızca içimde uzun zamandır kapalı duran bir pencerenin açıldığını hissettim. Eve dönerken oğullarım kız kardeşlerine çocukluk oyunlarını anlattı. Kahkahaları otomobilin içine yayıldı. Geçmişi geri alamazdık. Fakat artık geleceğimizi bir yalan belirlemeyecekti. Evimizin kapısını açtım; bu kez hepimiz birlikte içeri girdik.