Beş Yıl Önce Kocamı ve Üç Oğlumu Kaybettim

Anne, babama ve ağabeylerime gerçekte ne olduğunu biliyorum. Polis sana yalan söyledi.”

İnci’nin avucundaki kâğıda uzanırken ellerim titriyordu. Beş yıldır Selim’in sesini yalnızca eski videolardan duyabiliyordum. Şimdi karşımda, oyuncak bir ayının dikişinden çıkan küçük bir not vardı. Harfleri hemen tanıdım. Kocam alışveriş listelerinde bile aynı eğik yazıyı kullanır, noktalı harflerin üzerine küçük çizgiler koyardı. Kâğıtta üç cümle bulunuyordu: “Yolun sonunda mavi kapılı kulübeyi ara. Çocuklar orada güvende olacak. Tarık’ın söylediğine hemen inanma.” Altında bir tarih vardı. Geziye çıktıkları günden iki gün öncesinin tarihi.İnci yatağın kenarına oturdu. Ayının sırtındaki söküğü onarmak istemiş, içindeki astarı kaldırınca notu bulmuştu. “Babam bunu bana neden sakladı?” diye sordu. On bir yaşındaki bir çocuğun omuzlarına böyle bir soru yüklenmemeliydi. Onu yanıma çektim. “Henüz bilmiyoruz,” dedim. “Ama bu kez bildiğimizle bilmediğimizi birbirine karıştırmayacağız.” Kâğıdı fotoğrafladım, temiz bir zarfın içine koydum. Kızlarımı uyandırmadım. Sabah olmadan hiç kimseyi aramadım. İlk defa aceleyle inanmak yerine beklemeyi seçiyordum.