Lise aşkımla askere gitmeden

Seni affetmeyeceğini biliyorum. Ama bunu seni üzmek için yapmadım."

Ertesi sabah doğruca ağabeyimin yaşadığı huzurevine gittim.

Artık doksan yaşına yaklaşmıştı.

Beni görünce yüzü bembeyaz kesildi.

Elimdeki mektupları görünce her şeyi anladı.

"Demek sonunda öğrendin," dedi.

Saatlerce sustuk.

En sonunda konuşmaya başladı.

"Yalçın döndüğünde çok değişmişti. Yaralıydı. Kâbuslar görüyor, geceleri bağırarak uyanıyordu."

Sessizce dinledim.

"Sen ise o sırada öğretmen olabilmek için uğraşıyordun. Hayatını yeniden kurmaya çalışıyordun."

"Buna karar vermek sana mı düşüyordu?" diye sordum gorsele ilerleyin devamı sonraki sayfda....Gözlerinden yaşlar süzüldü.

"Hayır."

"Öyleyse neden yaptın?"

Titreyen sesiyle cevap verdi.

"Çünkü seni koruduğumu sandım."

Yalçın'ın savaşın izlerini ömür boyu taşıyacağını düşündüğünü, benim de onunla birlikte acı çekeceğime inandığını anlattı