Lise aşkımla askere gitmeden

Mezuniyet elbisem hâlâ askıdaydı.

Gülümseyerek bana baktı.

"Bir söz daha vermeni istiyorum."

"Ne sözü?"

"Artık bunu saklamayacağız."

Şaşkınlıkla yüzüne baktım.

"Bu elbise yıllarca bekleyişimizi temsil etti. Ama artık beklemiyoruz."

Haklıydı.Elbiseyi dikkatlice kutusuna yerleştirip ilçedeki küçük kent müzesine bağışladık.

Yanına da kısa bir not bıraktık:

"Bazı sözler yıllar geçse de eskimez. Ama onları çalan şey zaman değil, insanların seçimleridir."

Bir ay sonra ağabeyim hayata gözlerini yumdu.