Lise aşkımla askere gitmeden

Savaştan sonra aylarca hastanede kaldım. Kimliğim kaybolmuştu. Hafızam da tam değildi. Kendime geldiğimde seni bulmak için ilk iş olarak eski adresimize gittim."

"Sonra?"

"Ev boştu. Komşular taşındığınızı söyledi. Seni bulabilen tek kişi ağabeyindi."

Kalbim deli gibi çarpıyordu.

"Ona seni sordum."

"Ne dedi?"

Yalçın gözlerini kapattı.

"Bana evlendiğini söyledi."

O an dünyam sessizleşti.

"Sana da benim öldüğümü söylemiş."

Yıllardır içimde taşıdığım yasın aslında bir yalandan ibaret olduğunu öğrenmek, ikinci kez kaybetmek gibiydi.

"Neden?" diye haykırdım.Bunu ben de yıllarca anlayamadım."

Yalçın cebinden eski, yıpranmış bir zarf çıkardı.

"Geçen ay eski eşyalarımı toplarken bunu buldum."

Zarfın üzerinde ağabeyimin el yazısı vardı.

İçinden hiç gönderilmemiş mektuplar çıktı.

Benim yazdığım ama bana hiç ulaşmamış mektuplar...

Ve Yalçın'ın bana yazdığı ama yıllarca saklanmış cevaplar...

Her satırı gözyaşlarımın arasında okumaya başladım.

Bir mektupta Yalçın şöyle yazıyordu:

"Beklemeni istemiyorum. Ama eğer hâlâ beni hatırlıyorsan bil ki yaşıyorum ve seni arıyorum."

Bu satır bana hiçbir zaman ulaşmamıştı.

Son mektubun arasına katlanmış küçük bir not iliştirilmişti.

Kemal'in el yazısıyla yalnızca birkaç cümle vardı.