Kocamı erken yaşta kaybettim bir gün üst komşum olan adam eve gelip..Sonrası yorumda

Sana bunu getirmem gerekiyordu,” dedi nefes nefese. “Aylardır buna cesaret edemedim. Seni uzaktan izledim, acını gördüm, yanına gelip sana sarılmak, bu yükü hafifletmek istedim ama bu mektup… bu mektup benim elimi kolumu bağladı.”

Masanın üzerindeki zarfa baktım. Üzerinde eşimin el yazısıyla yazılmış adım duruyordu: Leyla’ya…

Nefesim kesildi. Gözlerim Sinan’a kilitlendi, zihnimdeki bütün arzular ve heyecan bir anda yerini derin bir sarsıntıya bıraktı. “Bu… bunu nereden aldın?”Sinan başını öne eğdi, sonra gözlerimin içine tüm samimiyetiyle baktı. “Eşin… vefat etmeden önceki son haftasında hastanede benimle tanıştı. Ben o dönem orada gönüllü olarak çalışıyordum. Durumunun kötüleştiğini biliyordu.

Sana doğrudan söyleyemediği, yüzüne karşı yazamadığı şeyleri bu mektuba döktü ve bana emanet etti. ‘Eğer bana bir şey olursa, Leyla’nın hayatı durmasın. O genç, onun yaşaması, yeniden sevmesi, yeniden hissetmesi gerek. Doğru zaman geldiğinde bu mektubu ona ver’ dedi.”

Titreyen ellerimle zarfı açtım. Eşimin tanıdık, zarif el yazısı sayfaya dökülmüştü. Kelimeler gözyaşlarımın arasından parıldıyordu: