Kocamı erken yaşta kaybettim bir gün üst komşum olan adam eve gelip..Sonrası yorumda

Güzel Leyla’m… Bu dünyadan erkenden ayrılmak zorunda kalırsam, sakın arkamdan hayatını bir mezara çevirme. Yası tut ama içinde kaybolma. Bir gün yeniden birine bakmak, yeniden dokunulmak, yeniden arzulanmak ve sevmek istersen sakın kendini suçlama. Yaşamak, geride kalanların görevidir ve sen yaşamayı en çok hak eden insansın…”

Mektubu göğsüme bastırırken gözyaşlarım sel gibi aktı. Aylardır sırtımda taşıdığım o devasa suçluluk hissi, bir başkasına arzu duyma korkusu, yalnızlığın getirdiği o donuk utanç bir anda un ufak oldu. Eşim bana en büyük vedasını, özgürlüğümü bağışlayarak yapmıştı.

Sinan yanıma geldi, sessizce yanımda durdu. Bu kez aramızdaki çekim sadece tensel bir açlık ya da ani bir heyecan değildi; paylaşılan bir acının, verilen bir sözün ve geleceğe açılan temiz bir kapının sıcaklığıydı.