Kocamı erken yaşta kaybettim bir gün üst komşum olan adam eve gelip..Sonrası yorumda

Üst katımda yaşayan Sinan Bey’i sadece merdiven boşluğunda ya da apartman girişinde görürdüm.Kırklı yaşlarının başında, ölçülü, bakışlarında derin ve adını koyamadığım bir hüzün taşıyan, yalnız bir adamdı. Eşini yıllar önce bir kazada kaybettiğini apartman yöneticisinden yarım yamalak duymuştum; aynı kaderin gölgesinde yürüyen iki yabancıydık aslında.Birbirimizle karşılaştığımızda kısa bir baş selamı ve nezaketli bir “iyi günler”den öteye geçmeyen o mesafe, aslında aramızdaki tek güvenli sığınaktı. Fakat o akşamüstü, dışarıda fırtınanın camları dövdüğü, rüzgarın uğultusunun evin içindeki ıssızlığı daha da belirgin kıldığı o kasvetli saatlerde, kapı zilim beklenmedik bir telaşla çaldı.

Kapı deliğinden baktığımda Sinan’ın silüetini gördüm. Üzerinde hafif ıslanmış gri bir kazak vardı, saçları dağılmıştı ve bakışları her zamankinden farklı, tuhaf bir kararlılıkla parlıyordu