Oğlumun görebileceğiniz en güzel altın sarısı bukleleri vardı.

dedi. İki gün sonra Berrin aradı. Sesi, tatsız bir durumun geçtiğine karar verdiği zamanlardaki gibi neşeli ve canlıydı. Bizi Pazar yemeğine davet etti. Tüm aileyi. Kendi evine. Meşhur fırın kebabına. Gitmeyeceğimizi söylemek için ağzımı açtım. Bizi Pazar yemeğine davet etti. Murat nazikçe telefonu elimden aldı. "Orada olacağız anne. Kaçırmayız." Telefonu kapattı ve bana baktı. "Bana güven, Emel." Sesindeki sakinlik, Berrin’in başına ne geleceği hakkında hiçbir fikri olmadığını anlamamı sağladı. Cumartesi akşamı Murat beni mutfakta buldu ve tek bir soru sordu. "Kısa bir video hazırlayabilir misin? Lale’nin hastane ziyaretleri. Saçları. Arda’nın verdiği söz. Her şey." Berrin’in başına ne geleceği hakkında hiçbir fikri yoktu. Uzun süre ona baktım. "Ne kadar kısa?" "Herkesin, annemin az önce neyi mahvettiğini göreceği kadar uzun."..

devamı sonraki sayfada...