35 Yaşında dul kaldım köyün delikanlı yakışıklı erkeği benden bunu istedi..Devamını oku

İrem bir akşam evime geldi. Mutfağa iki tabak koyduk, basit bir yemek yaptık. Ona en çok işimi kaybetmekten korktuğum için gittiğimi söyledim. “Herkesin korkusu olur,” dedi. “Önemli olan, birinin o korkuyu kullanmasına nasıl karşı duracağın.” Bu söz, kendimi suçlamayı bırakmama yardımcı oldu. Geçmişteki kararımı değiştiremezdim, ama bundan sonra kendi güvenliğimi daha erken düşünebilirdim.

İzin günlerinde annemi aradım. Her ayrıntıyı anlatmak istemedim, fakat zor bir olay yaşadığımı ve yanında konuşmaya ihtiyacım olduğunu söyledim. Bana hemen ne yapacağımı söylemedi. Önce dinledi. Sonra istersem birkaç gün yanına gidebileceğimi belirtti. Birinin kapısını açık tutması, o kapıdan mutlaka geçmem gerektiği anlamına gelmiyordu. Seçeneğim olduğunu bilmek bile rahatlattı.Şirketteki bir arkadaşım, yaşadıklarımı duyduğunda benzer şekilde sınırlarının zorlandığı küçük olayları hatırladığını söyledi. Bunları benim üzerime bırakmasını istemedim. Kendi durumu için ilgili kişilerle konuşabileceğini söyledim. Ben bir anda herkesin sorununu çözen biri olamazdım. Kendi iyileşmem için zamana ihtiyacım vardı. Bunu kabul etmek, başkasını önemsemediğim anlamına gelmiyordu.

Yönetimle son görüşmemizde, gece iletişimi ve iş dışı talepler konusunda açık kurallar hazırlanmasını istedim. Bunun yalnızca benim yaşadığım olayla sınırlı kalmaması gerekiyordu. Yeni başlayan bir çalışan, patronuna hayır dediğinde bütün hayatının çökeceğini düşünmemeliydi. Şirketin verdiği sözleri yazılı olarak görmek istedim. Birkaç hafta sonra duyurdukları düzenlemeleri okudum. Değişimin gerçekten uygulanıp uygulanmayacağını izlemek yine onların sorumluluğuydu.