35 Yaşında dul kaldım köyün delikanlı yakışıklı erkeği benden bunu istedi..Devamını oku

Ertesi sabah işe hemen gitmedim. Gece gelen aramanın saatini, hatırladığım sözleri ve otelde gördüklerimi yazdım. Kendi yazışmalarımı sakladım. Sonra şirketin insan kaynakları sorumlusuna ve yönetim kurulu sekreterine, yaşadığım durumu görüşmek istediğimi bildirdim. Bir iddiayı kalabalığa yaymak yerine, ilgili kişilerle açık ve kayıtlı biçimde konuşmak istiyordum.

Bülent Bey önce beni aradı. Açmadım. Sonra özür dileyen bir mesaj gönderdi. “Gergindim,” diyordu. “İş için fazla ileri gittim. Unutalım.” Unutmak, onun için kolay bir çıkıştı. Benim içinse aynı kişiye güvenerek ertesi gün aynı masaya oturmak demekti. Yazılı bir görüşme yapılmasını istediğimi söyledim.Toplantıya yalnız katılmadım. Kendi durumumu değerlendirmek için destek aldım. İnsan kaynakları sorumlusu gece çağrısının iş kapsamında olmadığını kabul etti. Yönetim kurulunda Bülent Bey’den başka ortaklar da vardı. Onlar ilk kez, ertesi günkü görüşme için özel hayatına dair gerçek olmayan bilgiler verdiğini öğrendi.

Zerrin de kendi gördüklerini anlattı. Benim nişanlı olarak değil, çalışan olarak çağrıldığımı öğrendiğinde hazırlığı durdurduğunu belirtti. Fotoğrafçı hiçbir çekim yapmadığını söyledi. Böylece mesele yalnızca benim kelimelerimle patronumun kelimeleri arasında kalmadı. O gecenin farklı tanıkları vardı