35 Yaşında dul kaldım köyün delikanlı yakışıklı erkeği benden bunu istedi..Devamını oku

Zerrin’le bir kahve içtiğimizde o geceyi uzun uzun konuşmadık. İşlerinden, ailesinden, yeni planlarından söz ettik. Tanışmamızın nedeni zor bir olaydı, fakat birbirimizi yalnızca o olayın içinde görmek zorunda değildik. Hayatın başka tarafları da vardı. Bana verdiği destek için duyduğum minnettarlığı, birlikte kurduğumuz sakin bir konuşmanın içinde taşıdım.

Telefonumun sesini bir süre geceleri kapattım. Sonra kendimi hazır hissettiğimde yeniden açtım. Bunu büyük bir zafer gibi görmedim. İnsanların toparlanma ritmi farklıydı. Ben de kendi hızımla ilerliyordum. İyi bir günün ardından kötü bir gece yaşasam bile, bütün yolun silindiğini düşünmemeye çalıştım. Kendime tanıdığım bu sabır, yeni hayatımın en sağlam parçalarından biri oldu. Artık bir talep geldiğinde önce ne istendiğini açıkça soruyordum. Emeğimi korumak için kendi sınırlarımı bilmek, işimi iyi yapmamın önünde değil, yanında duruyordu.

O akşam eve döndüğümde telefonumu masaya koydum. Bir bildirim geldi. Yeni işimde tamamladığım projenin onaylandığını yazıyorlardı. Gülümsedim. Bu kez benden beklenen, yalnızca yeteneğim ve emeğimdi. Beyaz bir elbisenin, bir yüzüğün ya da patronumun sakladığı yalanın içine yerleşmem gerekmiyordu. Kapı kolunu bırakmadan söylediğim o hayır, hayatımda bana ait yeni bir kapıyı güvenle açmıştı.