KOCAM BİR AKŞAM EVE HİÇ

Ertesi sabah Hakan, avukatımızla birlikte savcılığa gitti. Bildiği her şeyi anlattı ve elinde kalan belgeleri teslim etti.
Aylar süren soruşturmada hastanedeki usulsüzlüklerin bir kısmı ortaya çıkarıldı. Annemin ölümüne neden olan kazayla ilgili yeni deliller araştırılmaya başlandı.
Cihan'ın yıllar önce haksız yere mahkûm edildiğine ilişkin dosya da yeniden incelenmek üzere açıldı.
Hakan'la ise bir süre ayrı yaşamaya karar verdik.
Onu hâlâ seviyor olmam, yaptığı şeyi hemen affedebileceğim anlamına gelmiyordu.
Bir pazar sabahı Cihan'la annemin mezarını ziyaret ettik.
Mezarın üzerine beyaz çiçekler bıraktım.
"Keşke sana yardım edebilseydim anne," diye fısıldadım.
Cihan yanıma çömeldi.
"Annen senin mutlu olmanı isterdi. Bütün bunları da gelecekte senin kimseye boyun eğmeden yaşayabilmen için yaptı."
Çantamdan annemin mektubunu çıkardım.
Son sayfasını o güne kadar defalarca okumuştum. Ancak son cümlesinin anlamını şimdi gerçekten kavrıyordum.
"Kızım, bir gün insanlar seni gerçeği söylediğin için yalnız bırakırsa korkma. Çünkü insanı asıl yalnız bırakan şey, kendi vicdanından vazgeçmesidir."
Cihan'ın elini tuttum.
Yıllar önce annem için bütün hayatını kaybetmeyi göze alan bu adam, o yağmurlu gece evimize geldiğinde yabancı olduğunu düşünmüştüm.
Oysa hayatım boyunca tanıdığım pek çok insandan daha fazla ailem olmayı hak ediyordu.
Aradan bir yıl geçti.
Cihan'ın mahkûmiyetinin yeniden değerlendirilmesi sonucunda suçsuzluğu kabul edildi. Annemin ölümüne ilişkin soruşturma ise devam ediyordu.