KOCAM BİR AKŞAM EVE HİÇ

Bir erkeğin öfkeli sesi duyuldu.
"O belgeleri bana vereceksin. Yoksa kızını bir daha göremezsin!"
O sesi daha önce defalarca duymuştum.
Hakan'ın babasıydı.
Kayıt devam etti.
Annem korkmasına rağmen geri adım atmıyordu.
Sonra başka bir erkek sesi duyuldu.
"Yeter artık! Kadını rahat bırakın!"
Cihan ağlamaya başladı.
Kayıttaki ses ona aitti.
Cihazı kapattığımda ikimiz de uzun süre konuşamadık.
O gün bütün belgeleri bir avukata teslim ettik. Avukat, yıllar önceki olayların yeniden incelenmesi için gerekli başvuruları hazırladı. Kayıtların doğrulanması ve kazanın yeniden araştırılması gerekiyordu.
Ancak beni bekleyen son bir konuşma daha vardı.
Akşam eve döndüğümde Hakan kapının önünde oturuyordu.
Gözleri kıpkırmızıydı.
"Benden ne istersen yapacağım," dedi.
Ona uzun uzun baktım.
"Senden tek istediğim şey vardı Hakan. Dürüst olmandı."
Başını eğdi.
"Biliyorum."
"Annemin ölümünden sen sorumlu olmayabilirsin. Ama yıllarca gerçeği saklamayı sen seçtin."
Hakan hiçbir şey söylemedi.
"Şimdi senden bir karar vermeni istiyorum. Babanın yaptıklarını bütün ayrıntılarıyla anlatıp sorumluluğunu kabul edecek misin?"
Gözyaşları içinde başını salladı.
"Evet."