55 YAŞINDA DULUM, KÖYDE YALNIZ YAŞIYORUM. KÖYÜN GENÇ ERKEĞİ BANA ÖYLE BİR TEKLİF YAPTI Kİ DUYDUĞUMDA DONAKALDIM! ANCAK TEKLİFİNİ KABUL ETTİĞİM GECE KAPIMI ÇALAN ADAMI GÖRÜNCE ASIL NİYETİNİN NE OLDUĞUNU ANLADIM…Benim adım Nermin. Elli beş yaşındayım. Kocamı altı yıl önce kaybettiğimden beri, dağın eteğindeki küçük köyümüzde tek başıma yaşıyorum.
Çocuğumuz olmadı. Kocamdan geriye yalnızca iki katlı eski evimiz, küçük bir ceviz bahçesi ve yıllarca birlikte kurduğumuz hayaller kaldı.
Köyde dul bir kadının yalnız yaşaması kolay değildir. Sabah evden çıktığınızda kiminle konuştuğunuz, akşam kapınızı kimin çaldığı mutlaka dedikodu konusu olur.
Bu yüzden mümkün olduğunca kimseye karışmadan yaşamaya çalışıyordum.
Ta ki köyün yirmi sekiz yaşındaki delikanlısı Emir, bir akşam kapımı çalana kadar.
Emir, köyün en çalışkan gençlerinden biriydi. Babasını çocuk yaşta kaybetmiş, annesiyle birlikte büyümüştü. Ne zaman ağır bir işim olsa yardımıma koşardı.
Ancak o akşamki hâli her zamankinden farklıydı.
Elinde bir çiçek buketi vardı.
"Nermin teyze, sizinle çok önemli bir şey konuşmam gerekiyor."