Kapıya yöneldim ama kolumdan tuttu.
“Lütfen tartışma çıkarma.”
“Kapıyı açmayacağız,” dedim. “İstemiyorsan içeri giremez.”
Levent bir süre daha bağırdı. Ardından telefonlarımızdan biri titredi. Tülay'a mesaj gelmişti: “Yarın annenin arkadaşları da her şeyi öğrenir. O genç çocukla ne yaptığını anlatırım.”
Mesajı okuyan Tülay kanepeye çöktü.Beni burada da rahat bırakmayacak,” dedi.
“Bunu neden daha önce kimseye söylemedin?”
“Çünkü herkesin hayatı yeterince zor. Çünkü güçlü görünmeye alıştım. Çünkü bir gün utanması gerekenin ben olmadığımı unutacak kadar yoruldum.”
Yanına oturdum. Bu defa elini tutmadan önce bekledim. Avucunu kendisi uzattı.
“Bunu tek başına taşımak zorunda değilsin,” dedimGeceyi onun yanında kalıp kurtarıcı rolü oynayarak geçirmek istemiyordum. Önce ne istediğini sordum. Tülay güvenlik kamerasının kayıtlarını saklamamı, Levent'in mesajlarını yedeklemesine yardım etmemi istedi. Sonra da daha önce görüştüğü avukatını aradı. Avukat ertesi gün başvurabileceği yolları anlattı. Levent uzaklaştığında Tülay derin bir nefes alabildi.
“Gitmen gerektiğini biliyorum,” dedi.