Patronum gece aradı: “Bu akşam otele gel. Gelmezsen işten atılırsın. Kimseye söyleme.” Gittim. Kapıyı açıp içeride cipl. K...

Toplantıya yalnız katılmadım. Kendi durumumu değerlendirmek için destek aldım. İnsan kaynakları sorumlusu gece çağrısının iş kapsamında olmadığını kabul etti. Yönetim kurulunda Bülent Bey’den başka ortaklar da vardı. Onlar ilk kez, ertesi günkü görüşme için özel hayatına dair gerçek olmayan bilgiler verdiğini öğrendi.

Zerrin de kendi gördüklerini anlattı. Benim nişanlı olarak değil, çalışan olarak çağrıldığımı öğrendiğinde hazırlığı durdurduğunu belirtti. Fotoğrafçı hiçbir çekim yapmadığını söyledi. Böylece mesele yalnızca benim kelimelerimle patronumun kelimeleri arasında kalmadı. O gecenin farklı tanıkları vardıŞirketin diğer ortaklarından Teoman Bey, benden özür diledi. “İşini kaybetme korkusuyla buraya gelmek zorunda hissetmemen gerekirdi,” dedi. O cümle bana ilk kez gerçekten anlaşıldığımı hissettirdi. Yine de bütün şirketin bir özürle güvenli hale geldiğini düşünmedim. Bundan sonra ne yapılacağını görmek istiyordum.

Bülent Bey bir süre görevlerinden çekildi. Ortaklık görüşmesi ertelendi. Şirket içinde ayrıca inceleme yapıldı. Bana başka bir yöneticinin yanında çalışma imkânı sunuldu. Hemen kabul etmedim. Altı yıllık emeğimi korumak istiyordum, ama yalnızca işsiz kalmamak için kendimi tekrar aynı korkunun içine koymak istemiyordum.