Patronum gece aradı: “Bu akşam otele gel. Gelmezsen işten atılırsın. Kimseye söyleme.” Gittim. Kapıyı açıp içeride cipl. K...

Telefonumu neden gizli tuttunuz? Neden işten atmakla tehdit ettiniz?”

“Çünkü kabul etmeyeceğini biliyordum.”

O cevap bütün belirsizliği dağıttı. Benden rica etmiyordu. İşim üzerindeki gücünü kullanarak kendi yalanını tamamlamamı istiyordu. Odaya girmedim. Kapıyı açık tuttum. “Bunu yapmayacağım,” dedim.

Yüzü sertleşti. “Selen, düşün. Sana bunun karşılığını vereceğim.”

“İşim, özel hayatımla ilgili bir rol oynamama bağlı olamaz.”Yanındaki kadın o an konuştu. “Ben böyle bir şey olduğunu bilmiyordum,” dedi. Adı Zerrin’di. Bülent Bey’in kendisine gerçek bir nişan hazırlığı anlattığını söyledi. Adam da fotoğrafçıymış. İkisi birden bana bakarken, odadaki güç dengesi değişti. Patronumun güvenle kurduğu sahne, kendi sözleri yüzünden çatlamaya başlamıştı.

Bülent Bey sesini alçalttı. “Bir yanlış anlaşılma var.”

“Hayır,” dedim. “Telefonda ne söylediğinizi, burada ne istediğinizi duydum.”

Koridora çıktım. Zerrin benimle geldi. Asansöre kadar yanımda durdu. Resepsiyona indiğimizde, kendimi güvende hissetmek için bir arkadaşımı aradım. Onunla lobide buluştum. Başta kimseye söylememem istenmişti; şimdi bunun beni yalnız bırakmak için kurulduğunu anlıyordum. Tek başıma geldiğim için kendimi suçlamadım.