gün saat sabah 11 sularında

Çığlık atmadı. Henüz değil. Bu daha kötüydü; bir şey kırılmadan hemen önceki o ağır sessizlik gibi. Döndü ve odadan dışarı çıktı. Az önce kusursuz görünen ev, şimdi özenle düzenlenmiş bir yalan gibi hissettiriyordu. Gözü duvara yaslanmış olan bir süpürgeye takıldı. Doğrudan ona doğru yürüdü ve sapını, sanki hissettiği her şeyin ağırlığını taşıyabilirmiş gibi sıkıca kavradı. Düşünceleri karmaşa içinde akıyordu. Ne zamandır? Nereden beri? Kimdi bu kadın? Leyla tutuşunu sıkılaştırdı ve artık kararlı ve sert adımlarla yatak odasına doğru yürüdü. Süpürgeyi havaya kaldırdı— Tam o sırada, arkasından bir ses geldi. "Leyla?" Döndü.