Boşandıktan Sonra Gemiye Bindim:

Barlas, masaya eski bir dosya koydu. “Eşimle yıllarca çocuk sahibi olamadık. O dönemde bize hastanede çalışan bir aracı ulaştı. Annesinin bakamayacağı bir bebeğin evlat edinilmeyi beklediğini söylediler. Evrakların yasal olduğunu sandık.”

“Ben oğlumu kimseye vermedim!”

“Biliyorum. Ben de bunu altı ay önce öğrendim.”

Barlas, eşinin ölümünden sonra Toprak’ın biyolojik ailesini araştırmak istediğini anlattı. Eski dosyalarda birbiriyle uyuşmayan imzalar bulmuşlardı. Bir belgede benim adıma atılmış imza vardı. Oysa imza bana ait değildi.

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.Savcılığa başvurdum,” dedi. “Bir avukatla birlikte araştırmayı sürdürüyoruz. Toprak da gerçeği biliyor.”

Kalbimde umutla öfke aynı anda kabardı. “Levent’in bununla ne ilgisi var?”

Barlas gözlerini kaçırdı.

“Üç ay önce onunla görüştüm. Önce hastanenin adını tanımadığını söyledi. Sonra fotoğrafı gösterdim. Ağlamaya başladı.”

“Demek o da yeni öğrenmiş.”

“Hayır, Suna Hanım. Oğlunuzun ölmediğini başından beri biliyormuş.”

Bu kez gerçekten ayağa kalktım. Sandalyem arkaya sürüklendi. Yan masadakiler dönüp bize baktı ama umurumda değildi.

“İmkânsız!”

Barlas, dosyadan sararmış bir kâğıt çıkardı. Altındaki imza Levent’indi. Bir özel hastaneden yapılmış para transferinin dekontu da vardı.

“Levent’in babası o dönemde ağır borç içindeymiş,” dedi. “Hastanedeki bazı kişiler ona para teklif etmiş. Oğlunuzun doğumdan sonra öldüğüne dair kayıt düzenlemişler. Levent de buna göz yummuş.”

Kâğıttaki rakamlara baktım. Bir bebeğin hayatına fiyat biçmişlerdi.

“Bana neden şimdi geldiniz?”