Karnımın bu kadar büyümesine önce güldüm

Telefonumu aldım, oğlumu aradım.

“Anne?” dedi.

“Hastanedeyim,” dedim.

“Ne oldu?”

Derin bir soluk aldım.

“Doktor… hamile olduğumu söyledi.”

Uzun bir sessizlik oldu. Sonra fısıltıyla bir ses geldi:Ama…”

“Ben de öyle diyorum,” dedim. “Ama kalp atımı varmış.”

O an anladım: Bu yalnızca bir şok değildi. Bu, hayatın bana altmış yaşımda tekrar sorduğu bir soruydu.

“Hazır mısın?”

Korkuyordum. Ama korkunun içersinde, senelardır hissetmediğim bir canlılık vardı.

Elimi karnıma bastırdım.

“Bilmiyorum,” dedim. “Ama buradaysan… demek ki bir nedeni var.”

Ve o gün, şişkinlik sandığım şeyin gerçekten kaderimin en büyük sürprizi olduğunu kabul ettim.Bu bir hikayedir kurgulanmıştır gerçek kişileri katiyen temsil etmemektedir