Esimin vefatindan sonra

“Ve neden kızım kendini dışlanmış hissediyor?”

Derin bir nefes aldı. “Annenin kaybından sonra seninle birlikte yas tutmayı denedim,” dedi. “Ama bir çocuğun yasını nasıl yaşayacağını bilmiyordum. Yanlış yaptım.” Sonra defterleri işaret etti. “Ben… çocuklarla iletişim üzerine çalışıyorum. Geçmişte gönüllü olarak danışmanlık yaptım. Sen yokken, kızının kaygılarını anlamaya çalıştım. Onu gözlemledim, notlar aldım. Fakat bunu doğru anlatamadım. Kapıyı kilitlemem, seninle paylaşmaya hazır olmadığım bir hazırlıktandı.”Sözleri aklımda yankılandı. Kızımın “tuhaf sesler” dediği şey, aslında teypten dinlenen eğitim kayıtlarıydı. Yine de bu açıklama, her şeyi yerli yerine koymuyordu. “Peki ya ona karşı sert davranışlar?” dedim.

Başını eğdi. “Disiplinle güven arasındaki çizgiyi kaçırdım. Odasını toplamasını istemem, sorumluluk kazansın diyeydi; ama zamanlaması yanlıştı. Ödüller… bazen iyi niyetle bile olsa, sevginin şartlı olduğu izlenimini verir. Bunu fark ettiğimde durdum. Fakat ona açıklamadım. Bu benim hatam.”