Eşimin vefatından iki yıl sonra yeniden evlendim. Beş yaşındaki kızım ve ben, yeni eşimin ailesinden kalan büyük bir eve taşındık. Başlangıçta yeni eşim çok nazik, sabırlı ve anlayışlı görünüyordu; hayatımıza adeta bir umut ışığı gibi girmişti.
Bir hafta süren iş seyahatinden döndüğümde kızım bana sarılıp fısıldadı:
“Babacım, sen yokken yeni annem farklı oluyor.”
Bunu duyunca içime bir korku düştü. Ne demek istediğini sorduğumda, yeni eşimin sık sık çatı katına kapanıp kapıyı kilitlediğini, içeriden tuhaf ve korkutucu sesler geldiğini, kendisinin oraya girmesine izin verilmediğini anlattı. Ayrıca ona karşı sert davrandığını, odasını tek başına temizlemesini istediğini ve iyi davransa bile onu ödüllendirmediğini söyledi.
Özellikle kilitli çatı katı beni rahatsız etti. Daha önce bunu fark etmiş ama onun özel alanı olduğunu düşünerek önemsememiştim. Ancak kızımın anlattıkları beni derinden sarstı. Onu hayatımıza almakla yanlış bir karar mı vermiştim?
O gece uyuyamadım. Gece yarısı, evde sessiz adımlar duydum. Yeni eşimin çatı katına çıktığını fark edince onu takip ettim. Bu kez kapıyı kilitlememişti. Kalbim hızla çarparken ani bir dürtüyle kapıyı açıp içeri girdim…����
Detaylar ilk yorummda ����