Sekiz yaşındaki bir kız çocuğu odasında tek başına uyuyordu,

Çocuklar hayal kurar. Evimiz güvenli… böyle şeyler olmaz.”

Tartışmadım.

Sadece…

Bir kamera taktım.

Elif’in odasının tavan köşesine, küçük ve dikkat çekmeyen bir kamera. Kızımı izlemek için değil, içimi rahatlatmak için.

O gece Elif huzurla uyudu.Yatak tertipliydi.

Dağınıklık yoktu.

Yer kaplayan hiçbir şey yoktu.

Derin bir nefes aldım.

Ta ki…

Gece saat ikiye kadar.

GECE SAAT İKİ — ASLA UNUTAMAYACAĞIM ANSusadığım için uyandım.

Salondan geçerken, alışkanlıkla telefonumu açtım ve kameraya baktım. Sadece her şey yolunda mı diye…

Ve sonra…

Donup kaldım.

Ekranda Elif’in odasının kapısı yavaşça açıldı.

Bir siluet içeri girdi.İnce bir beden.

Beyazlamış saçlar.

Yavaş ve dengesiz adımlar.

Ağzımı kapattım, kalbim deli gibi atıyordu çünkü fark ettim ki…

O…

Kayınvalidemdi. Zeliha Yıldırım.

Doğruca Elif’in yatağına yürüdü