Oğlumun bacağı kırıldıktan sonra ona

Emir’in bacağı çoktan alçıya alınmıştı. Yatağın içinde küçücük görünüyordu. Yüzü solgundu ama beni görünce gülümsemeye çalıştı. Saçlarını okşadım, “Geçmiş olsun aslanım,” dedim. Murat odadaydı. Normal görünüyordu. Fazla normal.“Eve git,” dedi bana. “Sabah işin var. Ben buradayım.”

“Kalırım,” dedim. “Sandalyede uyurum.”Tam o sırada lacivert üniformalı, göğsünde “Sorumlu Hemşire” yazan bir kadın içeri girdi. Emir’in tansiyonunu ölçerken gözleri bir an bana takıldı. Sonra Murat battaniyeyi düzeltmek için Emir’e doğru eğildi. Emir o anda fark edilir şekilde irkildi. Hemşire bunu gördü. Ben de gördüm.Hemşire çıkarken elime küçük, katlanmış bir not sıkıştırdı. O an anlamadım. Kapı kapanınca açtım.YALAN SÖYLÜYOR. SABAH 3’TE KAMERAYI KONTROL EDİN.”

Kalbim hızla çarpmaya başladı. Murat’a belli etmemeye çalıştım. Bir bahaneyle odadan çıktım ve hemşireyi buldum.