Oğlumun bacağı kırıldıktan sonra ona

Oğlum Hakan’ın bacağı kırılmıştı. Eski kocam Kerem, ben işteyken Hakan’ın kapının önünde scooter'ından düştüğünü söylemişti.

Acil servise vardığımda, Hakan’ın bacağı çoktan alçıya alınmıştı.

Bu hikâye beni huzursuz etmişti ama oğlumuzun önünde tartışmak istemedim.

O akşam yatağın başında durmuş, Hakan’ın saçlarını alnından geriye doğru okşuyordum. Yakasında "Sorumlu Hemşire" yazan lacivert üniformalı bir kadın, hayati değerlerini kontrol etmek için içeri girdi.

"Canım, sen eve gitmelisin," dedi eski kocam. "Sabah işin var. Ben kalırım."

"İyiyim ben," diye cevap verdim. "Şu koltukta kestiririm."

Hemşire gözlerimin içine baktı, sonra Hakan’a döndü. Kerem battaniyesini düzeltirken Hakan irkildi. Hemşirenin yüz ifadesinin değiştiğini gördüm.

Yanımdan geçerken, bakışlarını indirmeden elime bir şey sıkıştırdı.

Bu katlanmış bir not kâğıdıydı. Açtım ve okudum:

"YALAN SÖYLÜYOR. SAAT 03.00'TEKİ KAMERA KAYITLARINI İNCELE."

Ağzım kurudu. Nota bakakaldım, sonra ona baktım.

Hemşire çoktan odadan çıkmıştı. Peşinden gittiğimde hemşire bankosunda bekliyordu.

"Ne demek istiyorsunuz?" diye sordum.

"Tüm çocuk odalarında hem sesli hem görüntülü gözlem kameralarımız var. Güvenlik her şeyi kaydeder," dedi sessizce. "Eğer gerçeği bilmek istiyorsan güvenlik ofisine git. Onlara seni benim gönderdiğimi söyle. Otur ve saat 03.00'teki 12. kanalı izle."

Tüm söylediği buydu.

Cevaplardan çok sorularım vardı.

Saat 02.58'de dar bir güvenlik ofisindeydim. Yorgun bir güvenlik görevlisi 12. kanalı, yani Hakan’ın odasındaki kamera kaydını açtı.

Ekranda oğlum, ince hastane battaniyesinin altında küçücük kalmış halde uyurken görünüyordu. Yatağın yanındaki Kerem’in koltuğu boştu.

Köşedeki dijital saat 03.00'e geldi.

Derken Hakan’ın odasının kapısı aniden açıldı.

GERÇEKTE NELER OLDUĞUNU anladığımda neredeyse bayılacaktım. Tüm hayatım gözlerimin önünden film şeridi gibi geçti.

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)