Kocam 35 yıl boyunca her sabah saat 4’te kendini

Sevda kim?” Uzun bir sessizlik oldu. “Senin sandığın kişi değil.” “Peki bu çocuk kim?” Cemil gözlerini kaldırdı. “Benim.” Dünyam başıma yıkılmış gibi hissettim. Ama Cemil hemen devam etti. “Fakat onu terk etmedim.” O gece, otuz beş yıllık evliliğimizde hiç duymadığım bir hikâyeyi dinledim. Cemil benimle tanışmadan önce Sevda ile kısa bir ilişki yaşamıştı. Sevda hamile kaldığında ailesi onu başka biriyle evlendirmeye zorlamıştı. Çocuk dünyaya geldiğinde ise işler daha da kötüleşmişti. Bebeğin ciddi bir sağlık sorunu vardı. Sevda'nın ailesi onu istemiyordu. Cemil'in ise o dönemde ne parası vardı ne de gücü. Buna rağmen bebeğini bırakmayı reddetmişti. Fakat Sevda bir süre sonra ortadan kaybolmuştu. Cemil çocuğunu aramaya başlamıştı. Aylar sonra onu bulduğunda çocuk bir akrabasının yanında kalıyordu. Küçücük bebeğin tedaviye ihtiyacı vardı. Cemil gizlice çalışıp kazandığı paranın büyük bölümünü onun tedavisine harcamıştı. Sonra benimle tanışmıştı. “Bana neden anlatmadın?” diye sordum. “Çünkü seni kaybetmekten korktum.” “Beni kandırdın.” “Evet.” Cemil'in bu cevabı beni şaşırttı. Bahane üretmedi. Kendisini savunmadı. Sadece başını eğdi. “Hayatım boyunca yaptığım en büyük hataydı. Ama seni evlendikten sonra da bu çocuğu bırakamadımSana söylemeye cesaret edemedim.” “Peki otuz beş yıl boyunca her sabah saat dörtte banyoda ne yaptın?” Cemil gözlerini kapattı....