KIZIM EVE SİMSİYAH GİYİNMİŞ,

Sonra telefonu onun elinden çektim.

Tuncay engel olmaya çalıştı ama geç kalmıştı.

Ekranı çevirdiğimde ilk gördüğüm şey eski bir fotoğraftı.

Görüntü kalitesinden en az yirmi yıl önce çekildiği belliydi.

Fotoğrafta üç kişi vardı.

Biri genç Tuncay’dı.

Yüzü daha zayıftı, saçları daha uzundu ama oydu.

Yanında benim hiç tanımadığım genç bir kadın duruyordu.

Kadının kucağında ise küçük bir erkek çocuğu vardı.

Bir an hiçbir şey anlamadım.

Sonra gözüm çocuğun yüzüne takıldı.

Kalbim göğsümün içinde sertçe vurdu.

Çocuğun gözleri Baran’ın gözleriydi.

Aynı kaşlar.

Aynı çene.

Aynı ince yüz.

Başımı kaldırıp Baran’a baktım.

“Bu kim?”

Baran cevap vermeden önce Tuncay gözlerini kapattı.

“Yapma.”

Baran’ın sesi sakindi.

“Artık yapmayacağım zaten.”

Telefonu elimden alıp başka bir dosya açtı.

Bu kez kısa bir video başladı.

Kameranın arkasındaki kişinin kim olduğu görünmüyordu ama görüntüde Tuncay vardı.

Yaklaşık yirmi yıl önceki haliyle.

Bir apartmanın girişinde genç bir kadınla tartışıyordu.

Ses boğuktu ama duyuluyordu.

Kadın ağlıyordu.