Çocukluk arkadaşım, dul annemi her perşembe akşamı dans etmeye götürüyordu. Sonunda nedenini sorduğumda verdiği cevap, hayatım boyunca unutamayacağım bir gerçeği ortaya çıkardı. Ayrintilar yorumda

Haftalardır ikisinden şüphelenmiş, aklımdan olmadık ihtimaller geçirmiştim.

Oysa ortada sadece tutulmuş bir söz vardı.

Baran cebinden eski, katlanmış bir zarf çıkardı.

"Bunu da artık sana vermemin zamanı geldi."

Zarfın üzerinde babamın el yazısını görünce ellerim titredi.

Yavaşça açtım.

İçindeki mektup kısa ama çok anlamlıydı.

"Canım oğlum...

Eğer bu mektubu okuyorsan ben artık aranızda değilim. Annen güçlü görünür ama kalbi çok kırılgandır. Onun yeniden gülümsemesi için bazen benim yapamayacağım şeyleri başkaları yapmak zorunda kalabilir.

Baran'a güveniyorum. Ona, seni değil anneni koruma görevi verdim. Çünkü sen bir gün kendi hayatını kuracaksın ama annen uzun yıllar yalnız yaşayacak.

Eğer bir gün onları birlikte görürsen, lütfen yanlış anlama. Bil ki bunu isteyen benim.

Bir insan sevdiğini kaybedebilir ama yaşamayı kaybetmemelidir."