Çocukluk arkadaşım, dul annemi her perşembe akşamı dans etmeye götürüyordu. Sonunda nedenini sorduğumda verdiği cevap, hayatım boyunca unutamayacağım bir gerçeği ortaya çıkardı. Ayrintilar yorumda

Babam gerçekten böyle bir şey yapmış olabilir miydi?

Baran devam etti.

"Önce kabul etmedim. İnsanlar yanlış anlar diye korktum. Ama baban bana, 'Başkalarının ne düşündüğü önemli değil. Onun yeniden gülümsemesi önemli.' dedi."

Başımı önüme eğdim.

Bir anda son aylarda annemin yüzünde gördüğüm mutluluğun sebebi anlam kazanmaya başlamıştı.

"Peki neden bunu bana söylemediniz?"

"Çünkü bana söz verdirdi."

"Kim?"

"Annen."

Şaşkınlık içinde yüzüne baktım.

"İlk kez onu dans etmeye götürdüğüm akşam, eve dönerken ağlamaya başladı. Bana, 'Oğlum bunu öğrenirse yanlış anlar. İnsanlar da konuşur. Lütfen bunu aramızda tutalım.' dedi."

O an içimde hissettiğim suçluluk tarif edilemezdi.