Çocuğumuzu kaybettikten sonra evlatlık aldığımız genç annenin sırrı, hepimizi paramparça etti…

Selen her şeyi itiraf etti. İlk bebeği için verdiği ifadeler, o yasa dışı ağın ortaya çıkmasını sağladı. O adam ve beraberindekiler tutuklandı.

Aylar sürdü.

Sonunda mahkeme kararını verdi.

Selen, cezasını hafifletici nedenlerle aldı ama en önemlisi… annelik hakkını kaybetmedi.

Ve o gün hâkim bize döndü.

“Bu çocuk için koruyucu aile olmak ister misiniz?” dedi.

Hande’nin yüzüne baktım.

Gülümsüyordu.

Aylar sonra evimiz yeniden doldu.

Selen çalışmaya başladı. Terapilere gitti. Yavaş yavaş iyileşti. Biz sadece ebeveyn olmadık. Aynı zamanda bir ailenin yaralarını birlikte sardık.

Bir gün Selen bana yaklaştı.

“Biliyor musun,” dedi, “o ilk bebeğimi buldum.”

Kalbim duracak gibi oldu.

“Nasıl?”Devlet korumasındaymış. Süreç uzun ama…”

Gülümsedi. “Belki bir gün.”

O an anladım.

Bu hikâye, bir sırrın yıkımıyla başlamıştı.

Ama gerçekle yüzleşmenin, merhametin ve ikinci şansların hikâyesine dönüşmüştü.

Biz çocuğumuzu kaybetmiştik.

Ama başka hayatları kurtarmıştık.

Ve bazen…

Aile, kan bağıyla değil, kalanlarla kurulur.