Çocuğumuzu kaybettikten sonra evlatlık aldığımız genç annenin sırrı, hepimizi paramparça etti…

O gece uyuyamadım.
Selen’nın odasının ışığı kapalıydı. Bebeğin nefesi, bebek telsizinden düzenli geliyordu. Hande yanımda sessizce ağlıyordu. Ona adamı anlatmadım. Henüz.
Sabaha karşı karar verdim.
Selen’le konuşacaktım.
Kahvaltı masasında elleri titriyordu. Çayını döktü, fark etmedi bile. Gözleri yere bakıyordu.
“Selen,” dedim yumuşak ama net bir sesle, “sana bir şey sormam lazım.”
Başını kaldırmadı.
“Beni evden mi göndereceksiniz?” diye fısıldadı…