Benim adım Mert Yılmaz. Yirmi yaşındaydım

Bunlar sana düğün hediyesi.” dedi.

Zarfın içinde para, anahtarda ise üzerime kayıtlı yeni bir kamyonetin belgeleri vardı.

Ben ise hediyeyi kabul etmedim.

“Sen benim için yeterlisin.” dedim.

Bu sözüm üzerine yüzündeki ifade değişti. Gözleri doldu ve uzun süre sessiz kaldı.

Sonra omzundaki şalı çıkardı.

Sol omzunda doğuştan gelen koyu renkli bir ben vardı.

Aynı ben, çocukluğumdan beri annemin omzunda da bulunuyordu.

Şaşkınlık içinde kaldım.

“Neden sende de aynı iz var?” diye sordum.

Derin bir nefes aldı.

“Artık bunu senden saklayamam.” dedi.