Beni hasta ve yalnız bırakan iki oğlum

Dizlerim artık eskisi gibi değil,” dedim hafifçe.

“Zirveye çıkman gerekmiyor,” dedi gülümseyerek. “Sadece ışık olman yeterli.”

Dışarıda kar fırtınası şiddetlenmişti. Yirmi yıl önceki o geceyi hatırladım. Çadırın içindeki sıcaklığı. Küçük bir çocuğun gözlerindeki korkunun umuda dönüşmesini.

O gece ben sadece bir hayat kurtardığımı sanmıştım