Beni hasta ve yalnız bırakan iki oğlum

Oysa şimdi anlıyordum: Kurtardığım şey yalnızca bir çocuk değildi. Bir amaçtı. Bir gelecek ihtimaliydi. Ve belki de kendi içimde kaybolmak üzere olan bir parçaydı.

Elimi uzattım.

“Ne zaman başlıyoruz?” dedim.

Emre’nin yüzündeki gurur ve minnet ifadesi her şeye bedeldi.

Fırtına dışarıda devam ediyordu. Ama bu kez, içimde yepyeni bir yol açılmıştı. Çünkü bazen bir iyilik, yıllar sonra geri dönüp sana kim olduğunu hatırlatır.