BABASI, DOĞUŞTAN KÖR OLAN KIZINI

Şahika başını kaldırdı.

“Hayır. O beni hiçbir zaman dilenci olmadı. Ama sen beni yıllarca sevgisizliğin içinde yaşamaya mahkûm ettin.”

Adamın yüzündeki ifade değişti.

Şahika devam etti.

“Bana hep bir yük olduğumu söyledin. Beni sakladın. Bana adımla bile seslenmedin. Ama ben artık senin bana biçtiğin değerden ibaret değilim.”Babası sessiz kaldı.

Şahika içeri girmedi.

Çünkü artık geçmişin karanlık odalarında yaşamaya ihtiyacı yoktu.

Selim’in yanına döndüğünde adam onun elini tuttu.

“İyi misin?”


Şahika başını salladı.“İlk defa.”

Sonraki aylar boyunca hayatları tamamen değişti. Şahika, annesinden kalan eve taşındı. Evde küçük bir bölümünü kitaplarla doldurdu. Görme engelli çocuklara okuma öğretmeye başladı. Kendisinin yıllarca mahrum bırakıldığı eğitim ve sevgiyi başka çocuklara vermek istiyordu.

Selim ise eski hayatını geride bıraktı. Artık insanların önünde başını eğmek zorunda değildi. Birlikte küçük ama huzurlu bir hayat kurdular.Şahika zaman zaman nehrin kenarında oturuyor, Selim’in yıllar önce ona anlattığı ağaçları, kuşları ve gökyüzünü hatırlıyordu.

Bir gün Selim ona sordu:

“Hiç görmek istemiyor musun?”

Şahika gülümsedi.

“Dünyayı gözlerimle göremiyorum. Ama sen bana onu başka türlü görmeyi öğrettin.”

Selim onun elini tuttu.

Şahika başını onun omzuna yasladı.

“Biliyor musun,” dedi, “babam beni bir dilenciye verdiğini sanıyordu.”

Selim gülümsedi.

“Evet.”