BABASI, DOĞUŞTAN KÖR OLAN KIZINI

Şahika’nın kalbi hızla çarpmaya başladı. Selim’in ellerini bırakmak istemedi ama adamın sesindeki titreme, söyleyeceği şeyin sıradan bir sır olmadığını anlatıyordu.

“Bana gerçeği söyle,” diye tekrarladı Şahika. “Kim olduğunu bilmek hakkım.”

Selim uzun süre sustu. Sonunda derin bir nefes aldı.

“Ben dilenci değilim.”

Şahika’nın yüzü gerildi. Feride’nin pazarda söyledikleri zihninde yankılandı.“O zaman neden yıllardır dilenci gibi yaşıyorsun?”

Selim başını eğdi.

“Çünkü seni bulabilmek için başka yolum yoktu.”

Şahika bu sözün ne anlama geldiğini anlayamamıştı.

“Beni bulmak mı? Sen beni daha önce tanıyor muydun?”


Selim onun ellerini daha sıkı tuttu.

“Hayır. Ama senin kim olduğunu yıllar önce öğrendim. Seni bulmamı isteyen biri vardı. Annen.”

Şahika bir anda nefesini tuttu.

“Annem mi?”

“Evet. Fakat annen öldüğünde sen daha beş yaşındaydın. Sana hiçbir şey anlatılamadı. Çünkü baban buna izin vermedi.”Şahika’nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

“Babam annem hakkında neden hiçbir şey anlatmadı?”

Selim’in sesi ağırlaştı.

“Çünkü annenin ölümü sandığın gibi değildi.”

Bu cümle Şahika’nın içini buz gibi yaptı.Annesinin yıllar önce hastalanarak öldüğü söylenmişti. En azından babası ona hep böyle anlatmıştı. Küçük yaşta olduğu için fazla soru sormamış, annesinin sesini ve saçlarına sinen sabun kokusunu hatırlamakla yetinmişti.

“Annem nasıl öldü?” diye fısıldadı.

Selim cevap vermeden önce uzun süre düşündü.

“Annen, babanın senden nefret etmesinin sebebi değildi. Asıl sebep, senin doğduğun gece öğrendiği bir şeydi.”

Şahika titreyen ellerini çekti.“Ne öğrendi?”

Selim ayağa kalktı ve kulübenin köşesindeki eski sandığa yöneldi. Sandığı açtı. İçinden yıllardır özenle saklanmış küçük bir bohça çıkardı.

Bohçayı Şahika’nın önüne bıraktı.

“Bunu annen bana emanet etti.”

Şahika parmaklarıyla kumaşa dokundu. Ellerinin altında ince, işlemeli bir örtü hissetti. Ardından küçük bir metal kutuya dokundu.“Ne öğrendi?”

Selim ayağa kalktı ve kulübenin köşesindeki eski sandığa yöneldi. Sandığı açtı. İçinden yıllardır özenle saklanmış küçük bir bohça çıkardı.

Bohçayı Şahika’nın önüne bıraktı.

“Bunu annen bana emanet etti.”

Şahika parmaklarıyla kumaşa dokundu. Ellerinin altında ince, işlemeli bir örtü hissetti. Ardından küçük bir metal kutuya dokundu.İçinde ne var?”

“Annenin sana bıraktığı birkaç eşya.”

Şahika kutuyu açtı. İçinden eski bir kolye, küçük bir tahta oyuncak ve katlanmış bir mektup çıktı.

Mektuba dokunduğunda parmakları titremeye başladı.

“Bunu okuyamam.”Selim mektubu dikkatlice açtı.

“İstersen senin için okuyabilirim.”

Şahika başını salladı.

Selim’in sesi ilk cümlede titredi.

“Canım kızım Şahika…”

Şahika gözlerini kapattı. Annesinin sesini hatırlamaya çalıştı. Bir anda çocukluğundan silinmiş bir anı zihninde belirdi. Annesi onu kucağına almış, saçlarını okşarken aynı kelimeleri söylemişti.

Selim okumaya devam etti.

“Bir gün bu mektubu dinliyorsan, seni korumak için sustuğumu bil. Sen dünyaya geldiğin gece babanın senden utanmasına sebep olacak hiçbir şey yapmadın. Aksine, sen bizim en büyük mucizemizdin.”

Şahika ağlamaya başladı.Mektupta annesi, Şahika’nın doğumundan kısa süre sonra babasının değiştiğini anlatıyordu. Kızının kör doğmasını kabullenememiş, ailesinin ve çevresinin sözlerinden etkilenmişti. Fakat asıl sorun bununla bitmiyordu.


Şahika’nın doğduğu gece, doğum sırasında yaşanan bir komplikasyon nedeniyle annenin hayatının tehlikeye girdiği ve bebeğin de uzun süre yaşayıp yaşamayacağının belli olmadığı anlaşılmıştı. O gece babası, korkusundan ve çaresizliğinden bütün suçu karısına ve bebeğine yüklemişti.

Ama annesi hayatta kalmıştı.

Yıllarca Şahika’yı korumaya çalışmıştı.

Ta ki hastalığı ağırlaşana kadar.

Mektubun sonunda annesi, kızına tek bir şey söylemişti:Baban seni hiçbir zaman sevemediği için kendini suçlama. İnsanların sana biçtiği değere inanma. Gözlerin dünyayı görmüyor olabilir ama kalbin, senden çok daha fazlasını görebilir.”

Şahika’nın gözyaşları artık durmuyordu.

“Selim…”

“Buradayım.”

“Sen annemi nereden tanıyorsun?”


Selim bir süre sustu.

“Annenin kardeşi olan Halil Ağa’nın yanında çalışıyordum. O yıllarda henüz çok gençtim. Annen bana güvenirdi. Ölmeden kısa süre önce bana senden söz etti. Bir gün seni bulmamı ve güvende olduğundan emin olmamı istedi.”

Şahika şaşkınlıkla ona döndü.

“Peki neden dilenci kılığına girdin?”

Selim acı bir gülümsemeyle başını eğdiÇünkü baban beni tanıyordu. Seni onun evinden çıkarmanın başka bir yolunu bulamadım.”

“Beni babam mı sana verdi?”

“Evet.”

Şahika’nın yüzü değişti.

“Yani babam beni sana isteyerek verdi.”


“Baban seni evden göndermek istiyordu. Ama beni sıradan bir dilenci sandı. Seni de benimle gönderdiğinde, hayatının nasıl değişeceğini bilmiyordu.”

Şahika sessizce ağladı.

Bir süre sonra aklına başka bir soru geldi.

“Peki sen neden bana gerçeği hemen anlatmadın?”

Selim onun karşısına oturdu.