Açtığımda Kerem elinde şarap değil, bir tabak makarna tutuyordu.
“Fazla yaptım,” dedi.
“Bu çok eski bir bahane.”
“Doğru. Aslında özellikle yaptım.”
Kaşımı kaldırdım.
“Neden?”
“Çünkü seni yemeğe davet edersem gelmeyeceğini düşündüm.”
İlk kez bana “siz” dememişti.
Kapının eşiğinde birkaç saniye birbirimize baktık.
Kalbimin hızlandığını fark edince kendime kızdım.
“Aramızda neredeyse yirmi yaş var,” dedim
Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.