24 YAŞIMDA 74 YAŞINDAKİ ZENGİN BİR ADAMLA EVLENDİM, AMA ilk gece beni Dom.. Ayrıntılar

Bir defasında hasta olduğumda bütün gece başucumda beklemişti.

Ben ise bunları sıradan davranışlar olarak görmüştüm.

Mektubun son bölümünde şöyle yazıyordu:

“Servetimi annenin adını taşıyan bir vakfa bıraktım. Bu vakıf, ailesini kaybetmiş çocukların eğitimini sağlayacak. Ayrıca senin için ayrı bir güvence oluşturdum. Ama sana bırakacağım en büyük mirasın para olmasını istemedim.”

Bir hafta sonra avukat beni İstanbul’un dışında bulunan eski bir binaya götürdü.

Kapısında büyük harflerle şu yazıyordu:

“SEMA KARACA EĞİTİM VE YAŞAM VAKFI”

Sema, annemin adıydı.

İçeri girdiğimizde onlarca çocuğun resim yaptığını, kitap okuduğunu gördüm.

Avukat bana döndü.

“Kocanız bu binayı ölümünden önce satın aldı. Vakfın kuruluşunu tamamladı. Vasiyetinde yönetim kuruluna sizin başkanlık etmenizi önerdi.”

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Ben mi? Ama böyle bir işi nasıl yapacağımı bilmiyorum.”

“Görevi kabul etmek zorunda değilsiniz. Ancak kocanız, öğrenebileceğinize inanıyordu.”

O sırada küçük bir kız yanıma geldi.

Elinde yaptığı resim vardı.

“Abla, sen bizim yeni öğretmenimiz misin?”

Diz çökerek gözlerinin içine baktım.

“Hayır, öğretmen değilim.”

Kız gülümsedi.

“O zaman yine de bizimle kalır mısın?”

Boğazım düğümlendi.

Çocukluğumda annemi ne kadar özlediğimi hatırladım.

Birinin yanımda kalmasını, beni bırakmamasını ne kadar çok istemiştim.

Küçük kızın elini tuttum.

“Evet,” dedim. “Kalacağım.”

Sonraki aylarda hayatım tamamen değişti.

Üniversitede yarım bıraktığım eğitimime geri döndüm. Vakıf yönetimi konusunda kurslara katıldım. Çocukların ihtiyaçlarını karşılamak için çalışmaya başladım.

Bu sırada annemin ölümüyle ilgili dava da ilerliyordu.

Ortaya çıkan belgeler ve tanık ifadeleri sayesinde Rauf’un yıllar önceki cinayeti planladığına ilişkin güçlü deliller toplandı. Uzun yargılama sonunda mahkeme onu suçlu buldu.

Kocamın ölümü ise yeniden incelendi. Yapılan araştırmalar, doğal nedenlerle hayatını kaybettiğini doğruladı.

Bir akşam avukat beni aradı.

“Size söylemediğim son bir şey var,” dedi.

Kalbim hızlandı.

“Yine ne oldu?”

“Kocanızın sizin adınıza açtırdığı bir hesap var. İçinde beş milyon lira bulunuyor. Bu para tamamen sizin. Dilediğiniz gibi kullanabilirsiniz.”

Uzun süre konuşamadım.Bir yıl önce bu haberi duysaydım sevinçten çığlık atardım.

Ama şimdi aklıma ilk gelen şey, vakıftaki çocukların eksik olan kütüphanesiydi.

Paranın bir bölümünü geleceğim için ayırdım. Kalanıyla vakfın yanına büyük bir kütüphane ve eğitim merkezi yaptırdım.

Açılış günü herkes alkışlarken gözlerim doldu.

Binanın girişine kocamın bir sözünü yazdırmıştım:

“Para insana gerçek mutluluğu getirmez. Önemli olan, hayattayken başkalarının hayatına dokunabilmektir.”

O gün annemin fotoğrafını da kütüphanenin duvarına astım.

Altına yalnızca şu cümleyi yazdım:

“Bir insanın geride bıraktığı en değerli miras, başkalarının hayatında bıraktığı iyiliktir.”

Kocamla evlendiğimde onun servetine sahip olacağımı düşünmüştüm.

Ölümünden sonra ise bütün servetimi kaybettiğimi sanmıştım.

Oysa gerçek bambaşkaydı.

Bana yalnızca para değil, geçmişimle yüzleşme cesareti ve geleceğime anlam katacak bir amaç bırakmıştı.

Onunla evlenirken niyetimin tamamen temiz olduğunu söyleyemem. Parası beni etkilemişti. Bunu inkâr etmek, kendime yeni bir yalan söylemek olurdu.

Ama o evlilik bana hayatımın en önemli dersini verdi.

İnsan bazen zengin olmak için bir kapıdan girer, fakat içeride parayla satın alınamayacak şeyler bulur.

Bugün hâlâ o büyük villada yaşamıyorum.

Daha küçük, mütevazı bir evim var.

Ama her sabah vakfa gittiğimde bana koşarak sarılan çocukları gördüğümde kendimi dünyanın en zengin insanı gibi hissediyorum.

Çünkü artık biliyorum:

Gerçek miras, bir insan öldüğünde hesabında bıraktığı para değil, yaşarken başlattığı ve ölümünden sonra da devam eden iyiliklerdir.

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.