Elbette.”
Banyoya yöneldiği anda telefonumu sessizce kaldırıp tek bir fotoğraf çektim.
Dantel atlet…
Yere atılmış gömlek…
Dağılmış yatak…
Hepsi aynı karedeydi.
Hiçbir şeye dokunmadım.
“Ben bebek odasına geçeceğim.” dedim.
“İyi olur.” diye cevap verdi.
Bebek odasına gidip kapıyı kapattım.
Ellerim o kadar titriyordu ki ultrason fotoğrafı dizlerimin üzerinde sallanıyordu.
Bir dakika sonra yatak odasının kapandığını duydum.
Koridorda hafif ayak sesleri yankılandı.
Ardından yan kapı açılıp kapandı.
Tekrar yatak odasına çıktığımda her şey değişmişti.
Dantel atlet kaybolmuştu.
Yatak düzeltilmişti.
Yerdeki gömlek kaldırılmıştı.
Mert mutfakta musluğu açmış, hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu.
Onlar bütün izleri sildiklerini sanıyordu.
Ama benim elimde fotoğraf vardı.
Daha da önemlisi, evin güvenlik sistemi vardı.
Bebek odasının kapısını kilitledim ve telefonumdaki güvenlik uygulamasını açtım.
Yıllar önce acil bir durumda rahatça eve girebilsin diye Zeynep’e özel bir giriş kodu vermiştim.