Oğlum 15 yıl önce okuldan kayboldu — ve yıllar sonra TikTok’ta ona tıpatıp benzeyen birini gördüm.

Emir,” dedi.

Kalbim sıkıştı. Bu isim yabancıydı.

“Çocukluğunu hatırlıyor musun?” diye sordum.

Bir an durdu. “Pek değil. Küçükken bir kaza geçirmişim. Sonrasını çok hatırlamıyorum. Beni büyüten ailem var… onlar bulmuş beni.”

Eşimle göz göze geldik. Bu… mümkün müydü?

“Bir şey deneyeceğim,” dedim. Çantamdan yıllardır sakladığım küçük bir oyuncak araba çıkardım. Berk’in en sevdiği oyuncağıydı. Onu her yere götürürdü.

Masaya koydum.

Emir arabaya baktı. Önce sıradan bir nesne gibi. Sonra yüz ifadesi değişti. Gözleri büyüdü. Eli yavaşça arabaya uzandı.

“Bu…” dedi fısıldayarak. “Bu neden tanıdık geliyor?”

Kalbim duracak gibiydi.

“Bunu hep yanında taşırdın,” dedim. “Uyurken bile bırakmazdın.”

Bir anda başını tuttu. Sanki içinde bir şeyler kırılıyordu. Gözlerinden yaşlar akmaya başladı.

“Bir… kadın… beni çağırıyor…” dedi titreyerek. “Anne…”

O kelimeyi duyduğum an dayanamadım. Gözyaşları içinde ona sarıldım. O da bana sarıldı. İlk başta tereddütlüydü… sonra sıkıca.