Nihat bebeği annesine uzattı.

Aylar sonra Nihat, Luka’yı yeniden annesinin evine getirdi. Banyo zamanı geldiğinde oğlunu üst kata kendisi götürdü. Bir süre sonra Nermin Hanım’ı da içeri çağırdı.

Luka küvette neşeyle oynuyordu. Sırtındaki hilal biçimli doğum lekesinin üzerinde artık hiçbir bant yoktu.

Nihat elini oğlunun sırtına koydu.

“Bunu artık saklamayacağız,” dedi.Bu iz geçmişteki ihaneti ve kaybı hatırlatabilirdi. Ancak artık Adnan’a, Emel’e ya da eski sırlara ait değildi.

O iz Luka’ya aitti.

Luka masumdu ve dünyaya gelmeden önce yapılan hiçbir hata, onun daha az sevilmesine neden olamazdı.

Nihat sonunda şunu anlamıştı: Gerçekler bir aileyi sarsabilir, ancak dürüstlük ve sevgi, masum bir çocuğun geleceğini yeniden inşa edebilirdi. Luka’nın sırtındaki işaret artık bir utanç sembolü değil, saklanmadan ve korkmadan yaşanacak yeni bir hayatın başlangıcıydı.