LİSEDEKİ İLK AŞKIM,

İçimde beliren küçücük umut o tek kelimeyle paramparça oldu.

Gözlerimi kapattım.

“Öyleyse neden böyle söylediniz?”

“Çünkü size anlatılan zamanda ölmedi.”

Başımı kaldırdım.

Tahir anlatmaya başladı.

Yalçın'ın birliği görev sırasında ağır bir saldırıya uğramıştı. İlk günlerde kimlerin sağ kaldığı, kimlerin kaybolduğu belli olmamıştı. Yalçın'ın adı da kayıplar listesine yazılmıştı.

Fakat Yalçın hayattaydı.

Ağır yaralanmıştı.

Babası İhsan'la birlikte küçük bir sahra hastanesine götürülmüşlerdi.

“Babamın anlattığına göre Yalçın Bey haftalarca konuşamamış,” dedi Tahir. “Sonra iyileşmeye başlayınca sürekli sizden bahsetmiş.”

Boğazım düğümlendi.

“Benden mi?”

Tahir başını salladı.

“Cebinde küçük bir fotoğrafınız varmış. Arkasına da adınızı yazmışsınız.”

Fotoğrafı hatırladım.

Lisenin bahçesinde çekilmişti.

Yalçın giderken ona vermiştim.

Birden ellerim titremeye başladı.

“Peki neden dönmedi?”

İşte Tahir tam burada gözlerini yere indirdi.

“Çünkü geri dönüş yolunda ikinci kez saldırıya uğramışlar.”

Yalçın o saldırıdan da sağ çıkmıştı.

Ama aldığı yaralar yüzünden uzun süre hastanede kalmıştı. Üstelik ailesine ve bana onun öldüğü haberi çoktan ulaşmıştı.

“Yalçın bunu öğrenince düzeltmeye çalışmış,” dedi Tahir. “Size mektuplar yazmış.”

Elimdeki zarfa baktım.

“Bu onlardan biri mi?”

“Evet.”

“Neden bana ulaşmadı?”

Tahir'in yüzü gerildi.

“Babam yüzünden.”