Köyün zengin ağasına kuma olarak gittik ilk geceden bize yaptığı ilk şey bu oldu.. Devamını oku

Ancak tam o esnada, gerçeğin asıl düğümü çözüldü. Hatice Hanım’ın hastalığı sadece bedensel bir yorgunluktan ibaret değildi; bu konağa bir varis verememenin getirdiği keder, onun ruhunu tüketmişti.

Devran Ağa’nın bizi aynı anda bu çatı altına almasının asıl sebebi, yalnızca işleri paylaştırmak değil, Hatice Hanım’ın da rızasıyla bu hanedanın geleceğini, köklerini sağlamlaştıracak yeni bir nefes, bir evlat arayışıydı. İkimiz de aynı anda bu büyük sırrın ve üzerimize yüklenen derin sorumluluğun ağırlığını hissettik.O gece, şöminenin alevleri gölgelerimizi duvarlarda birleştirirken aramızdaki anlamsız çekişme yerini derin bir kabullenişe bıraktı. Mihriban ve ben, birbirimizin rakibi değil; aynı kaderi, aynı erkeğin arzusunu ve aynı çatının geleceğini sırtlanan iki can yoldaşı olmuştuk.

Konağın soğuk taşları, o andan itibaren yerini paylaşılan bir aidiyete ve iç içe geçen hayatların sıcaklığına bıraktı. Anladık ki güç, sadece emir vermekte ya da bir erkeğin sevdasına tek başına sahip olmakta değildi; paylaşılan bir yazgının içinde, birbirini ezmeden o ateşi birlikte büyütebilmekteydi.