Komşuma her gün yardım ettim

Onu nereden tanıyorsunuz?”

Adam derin bir nefes aldı.

“Ben Münevver’in kardeşi Nihat‘ım.Şaşkınlıktan konuşamadım.

Münevver Hanım’ın hiç akrabası olmadığını sanıyordum.

Nihat Bey cebinden eski bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta genç bir Münevver Hanım, yanında eşi ve küçük bir erkek çocuk vardı.Bu onun oğluydu,” dedi.

“Çocuğu olmadığını söylemişlerdi.”

“Çünkü herkes öyle sanıyorduSonra gerçeği anlattı.

Münevver Hanım’ın oğlu Selçuk, genç yaşta ailesiyle büyük bir tartışma yaşamış ve evden ayrılmıştı. Yıllar sonra başka bir şehirde yeni bir hayat kurmuş, ancak annesiyle yeniden görüşmeye çalıştığında bazı aile üyeleri buna engel olmuştu.

Münevver Hanım’ın servetinin peşinde olan kişiler, Selçuk’un ailesiyle arasındaki bağı koparmıştı.Fakat Münevver Hanım bunu hiçbir zaman kabullenmemişti.

“Ölmeden önce bana bir şey söyledi,” dedi Nihat Bey. “Gerçek ailesinin kim olduğunu değil, kimin gerçekten ailesi gibi davrandığını görmek istediğini söyledi.”

Boğazım düğümlendi.Benimle ne ilgisi var?”

Nihat Bey gözlerimin içine baktı.

“Çünkü son yıllarında ona yardım eden tek kişi sendin.”Sonra cebinden başka bir anahtar çıkardı.

“Kutudaki anahtar bunun kardeşi.”

İki anahtarı yan yana getirdiğimizde üzerlerinde aynı küçük işaretin bulunduğunu fark ettim.Nihat Bey beni eski istasyonun arkasındaki terk edilmiş depoya götürdü. İçeride yıllardır kullanılmamış metal dolaplar vardı.

Anahtarın biri dolabın kilidine uydu.

Kapak açıldığında yüzlerce belge, fotoğraf ve mektup ortaya çıktı.