Kocam her gece benim me... Devamını oku..

Ve fısıldadı: “Bu senin için, anne.”

Durakladı. “Ve ikimiz için.”

Ne demek istediğini soramadan, Deniz kırmızı elbisenin içine dikilmiş gizli cebine uzandı. Küçük, kağıda sarılı bir şey çıkardı ve titreyen ellerime bıraktı.

Kağıdı yavaşça açtım. İçindekini gördüğüm anda dünyam başıma yıkıldı.

Çünkü o an, anladım… Deniz’in neden onca insanın gülüşüne katlandığını, babası Tolga’nın öfkesinin neden onu durduramadığını anladım.Avucumda duran nesne, bozuk paradan bile hafif olmasına rağmen omuzlarımdaki on yedi yıllık yükten daha ağır geliyordu.

Avucumdaki şey, kenarları eskimiş küçük, gümüş çerçeveli bir madalyondu. İçinde, Deniz’in üzerinde taşıdığı kırmızı elbiseyle birebir aynı olan küçük bir kızın yıpranmış fotoğrafı vardı. Fotoğrafın yanında ise yumuşak, koyu renkli bir tutam saç duruyordu.