Mutfakta saat gece ikiyi geçiyordu. İkimiz de uykusuzduk. Elbiseyi bana gösterdiğinde başımı hemen sallamıştım.
“Lütfen bunu yapma, oğlum.”
Sakin bir sesle yüzüme baktı: “Anne, bunu yapmak zorundayım.”
“Sana çok zalim davranacaklar.”
“Biliyorum.”
“Herkes videoya çekecek, her yerde paylaşacaklar.”
“Biliyorum.”
Masanın üzerinden uzanıp elini tuttum. “O zaman neden bu acıyı kendine çektiriyorsun?”
Deniz gözlerini masadaki kırmızı kumaşa indirdi ve sessizce fısıldadı: “Çünkü bir söz verdim.”
O sözü unutturması için ona yalvarmak istiyordum. Oğlumu tüm bir salonun alay konusu olmaktan korumak istiyordum. Ama Deniz fikrini değiştirmeyi reddetti.
Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.