Kocam, hamileliğim yüzünden

Murat öfke kontrolü ve aile danışmanlığı almaya başladı.

Oğlunu hiç aksatmadan görüyordu.

Ben ise yeniden çalışmaya başladım.

Bir gün parkta oğlum ilk adımlarını atarken yanımda yine Nermin Hanım vardı.

Gözleri dolu dolu bana baktı.

"Biliyor musun?" dedi.

"Ben o gece seni arabada görünce, aslında sadece gelinimi değil, doğmamış torunumu da orada bırakmış olduğumu hissettim."

Elini tuttum.

"Hayır anne," dedim gülümseyerek.

"Beni o arabadan çıkaran kişi sendin. Ama asıl kurtardığın şey, oğlumun büyüdüğünde sevginin fedakârlık değil, karşılıklı saygı olduğunu öğrenme şansıydı."

O an anladım ki bazen gerçek aile, aynı soyadını taşıyanlar değil; en karanlık gecende seni elinden tutup ayağa kaldıran insanlardı. Ve bir annenin oğluna verdiği en büyük ders, onu körü körüne savunmak değil, yanlış yaptığında karşısında dimdik durabilmekti.